SHORT FILM SCRIPTS

Briljante filmscripts: ‘Father and Daughter’ revisited

Momenteel adviseer ik een goede, muzikale vriend bij het maken van een geanimeerde videoclip rondom een mooi lied dat hij schreef. Ik maakte hem ooit attent op ‘Father and Daughter’ van Michael Dudok de Wit, een animatiefilm uit 2000 die ik goed bij het lied vond passen. ‘Dit is wat ik wil!’, riep hij. We vroegen een jonge, talentvolle animator om een gooi te doen en het resultaat laten we je binnenkort graag zien. Maar wat maakt de Oscar-winnende animatiefilm ‘Father and Daughter’ nou zo bijzonder? Mijn analyse..

 

Het thema

In de 8-minuten durende film zien we een vader die afscheid neemt van zijn dochtertje bij een dijk aan het water. De dochter blijft daarna – in verschillende fasen van haar leven en per fiets – over die dijk terugkeren naar de plek van het afscheid. Dudok de Wit zelf, laat open of de vader vrijwillig of gedwongen weggaat. ‘Het gaat erom dat hij weggaat’, zei hij in een interview. Zelf vader van een prachtige, jonge dochter, kun je mij dan al wegdragen.

 

De muziek

‘Father and Daughter’ heeft geen narrator, geen voice over. Het verhaal wordt slechts in beeld gebracht. De slim gekozen en tijdloze, nostalgische Franse muziek – met accordeon, een dromerige piano en een brommerige fagot – draagt het verhaal.

 

Het handwerk

Dudok de Wit tekende de film helemaal zelf. Tekening voor tekening, schets voor schets. En dat spat van de film af.

 

De tijdloosheid

Hoewel de animatiefilm zich, qua kledingstijl en look and feel, voor – of rond – de Tweede Wereldoorlog van de vorige eeuw afspeelt, is de verhaallijn tijdloos. En daarmee net zo gemakkelijk te verplaatsen naar elke willekeurige tijd. En – hoewel typisch Nederlands, qua landschap – daarmee weer naar iedere willekeurige plaats op aarde.

 

Het kleurgebruik

Dudok de Wit is spaarzaam met z’n kleuren. Zwart-wit, gris en sepia voeren de boventoon. Maar de oplettende kijker ziet het vaal-blauwe jasje van het meisje in haar tienerjaren en later, als oudere vrouw. Het blauwe haardoekje van de vrouw op middelbare leeftijd.. Net als het kleine meisje met het rode jasje in ‘Schindlers List’ subtiel aangebracht en prachtig gebruikt.

 

Het landschap

Wat mij betreft, speelt het landschap in iedere goede film een hoofdrol. Zo ook bij Dudok de Wit. Dijken, wind, wolken, zee, wuivend riet.. Nederland op z’n smalst. Maar ik kan er geen genoeg van krijgen.

 

De textuur

Net zo slim als met z’n kleurgebruik, springt Dudok de Wit listig om met textuur: een fijne, korrelige achtergrond, die je het gevoel geeft dat je een oud boek van je vader op zolder hebt gevonden.

 

De schaduw

Dudok de Wit is meester van de schaduw. Bekijk de film eens een keer zonder erop te letten. En daarna door er wél op te letten. Volgens mij bekijk je de film dan alleen nog aan de schaduwzijde.

 

Een lang verhaal kort: binnenkort hoop ik jullie de geanimeerde videoclip te laten zien van een goede, muzikale vriend, vormgegeven door een getalenteerde, jonge animator en geïnspireerd op deze Nederlandse filmklassieker. Voor mij in ieder geval een fijne aanleiding om dit meesterwerk nog eens onder de aandacht te brengen..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share this post